Patricia, 27 juli 2007
Australië , Sydney

Afscheid na 9 maand: vreugde en verdriet...

Hey lieverds

Na het afronden van mijn studie besloot ik even alles achter me te laten. Op zoek naar het grote avontuur!! Backpacken in Australie/Nieuw-Zeeland. Ik alleen.. Enkelen zetten een vraagteken bij dit plan, but I gotta be true to myself. In totaal 9 maanden weg van huis? Dat had IK zelf nooit verwacht. Mijn stoutste dromen zijn werkelijkheid geworden. Ik heb ontzettend genoten van alle vrijheid (en blijheid!!). Reizen, af en toe werken en keihard genieten. Veel mensen ontmoet vanuit alle uithoeken in de wereld. Ervaringen in overvloed; ter land, ter zee en in de lucht. Ik ben trots op het feit dat ik het allemaal toch maar mooi heb gedaan. Definitly a "once in a lifetime" experience!! Realiseer me dat ik een enorm bevoorrecht persoon ben. Dat ik dit heb mogen meemaken. En dit is nog maar het begin..

Australie heeft mijn hart gestolen. Het land van de prachtige natuur en indrukwekkende stranden. De afstanden zijn immens. Het locale wildleven blijft uniek. De mensen zijn vriendelijk en laid back. How are ya going? No worries mate; you'll be right!!

Wist je dat..
- Ik 38 weken/264 dagen van huis ben geweest?
- Ik maar 1 keer heb gestreken? (en dat na mijn allereerste laundry.. Een backpacker zei zo leuk tegen mij; heb je niets anders te doen ofzo?)
- Ik uit 3 broeken ben gescheurd?
- Ik 4 slippers heb versleten?
- Ik ineens 74 kg woog? (wat ik nog steeds geloof.. Die weegschaal was gewoon prut!! Pure manipulatie)
- Ik maar liefs (hihi) 17 weken heb gewerkt? 8 baantjes.. Ik heb functies aangenomen van boekenspiegelaar tot serveertutje, van viswijf tot dineropschepper en van sandwichbitch tot vogelverschrikker (weet waar je talenten liggen)
- Ik met mijn lieve broertje een huurauto in de prak heb gereden?
- Ik nog nooit zoveel spaghetti heb gegeten in mijn relatief korte leventje?
- Ik een boete van 100 dollar heb ontvangen voor het importeren van 1 appel in Tasmania? (stomme snuffelhond..) (uiteindelijk niet betaald wegens indienen van een uiterst gegronde klacht, phuh!!)
- De geleende camera van mijn ouders is overleden? Oeps..
- Ik maarliefs 4 dagboeken heb vol gepend? (alsof ik niets beters te doen had..)
- Ik geen enkele haircut heb gehad? (jeps; werk er hard aan om een professionele vogelverschrikker te worden.. Wat zal mijn kapper blij met me zijn)
- Ik duizenden foto's heb genomen?
En dan durf ik niet eens te benoeemen wat ik allemaal wel niet kwijtgeraakt ben.. Als mijn kont toch niet vastzat!!

Als een pakezel heb ik iedere keer al mijn bezittingen meegesleept naar de volgende bestemming. Een backpack op de rug, rugtas voorop; een tas bungelend aan mijn schouder en dan ja.. Een echte Woolworthsbag in mijn hand. Een mevrouwtje zei laatst nog tegen mij; ik mag aannemen dat het allemaal noodzakelijk is? Uuhm... JA!!

Dan komt er het moment dat ik dit grootse avontuur moet afsluiten. Gemengde gevoelens; verdriet en vreugde.
Ik kan toch wel uitkijken naar het weerzien!! Wat zou het heerlijk zijn om weer eens de volgende te beleven; koffie drinken bij opoe en omoe, onbijtje met ouders, avondje uit met broertje/zussen en aanhang, samen zijn met the girls, shoppen met elise, zuipen en filosoferen met lin in sonsbeek, ouwehoeren met studiegenootjes, bankhangen bij familie gardien, balletje slaan met tennismaatjes etcetc..
En wat heb ik de hollandse kaas, hagelslag, stroopwafels, vla en drop gemist!! Hoe heerlijk zou het zijn om weer eens te fietsen op mijn trouwe ouwe stationsfiets. Niet te vergeten het weerzien van al die kleertjes die 9 maanden op de plank hebben gelegen

It's time to go home now. Ik was duizende kilometers van mijn thuisbasis verwijderd, maar in gedachten waren jullie dichterbij dan ooit. Ik wil mijn familie en goede vrienden ontzettend bedanken voor het feit dat jullie altijd voor mij klaarstonden en me door en door gesteund hebben. Op sommige momenten had ik het echt niet zonder jullie gekund, geloof me. Het was een grote vreugde om postkaartjes te ontvangen!! Dan niet te vergeten de vele mailtjes, telefoontjes en smsjes.. Thanks so much!! Ik wil mijn ouders bedanken voor alle hulp. Regelmatig moest er weer eens wat geregeld of nagevraagd worden in het kikkerlandje. Ik wil mijn opa en oma bedanken voor hun onvoorwaardelijke steun. Nu meer dan ooit realiseer ik me hoe belangrijk mijn dierbare vrienden voor me zijn. Love you guys!!

Dit was dan mijn allerlaatste berichtje op mijn weblog. Tot heeeeeeeeeeeeeeeel snel dan maar

Good girls go to heaven, bad girls go down under!!

Dikke kus,
Patricia

Naar Patricia in Australië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl